تهدید احمدی نژاد به استعفاء؛
واقعیت یا ترفند؟
واقعیت یا ترفند؟
این روزها دعواهای اخیر بین دولت با مجلس، كم كم دارد محل توجه مردم می شود و در میان برخی از ما، این امید واهی را دامن می زند كه بگوییم:"خودشان دارند خودشان را سرنگون می كنند!" و "اللهم اشغل الظالمین بالظالمین!" اما حقیقت باید چیز دیگری باشد؛ به نظر من حكومت اسلامی در حال تدارك یك بازی فریبكارانه و هوشمندانه دیگر است:"یك بازی خانگی!" معاون احمدی نژاد از سوی الیاس نادران نماینده همسوی دولت، به فساد متهم شده و لاریجانی به بحث لفظی شدیدی با احمدی نژاد مشغول است تا هدفمندسازی یارانه ها را متوقف نماید! و در این بین ناگهان، رئیس جمهور منصوب رهبر، تهدید به استعفاء كرده است! آیا این حوادث، مصداق مشغول شدن ظالمین به همدیگر است؟ و آیا راه برون رفت ما از مشكلی به نام جمهوری اسلامی، دل بستن به چنین دعواهایی است؟ خیال نمی كنم!
بیایید كمی به عقب برگردیم! بعد از انتخابات، آقای خامنه ای از یكسو دستور برخورد قاطع با معترضان و نامزدهای معترض و مردم را صادر كرد، و از سوی دیگر همزمان تلاش كرد به مردم و جهانیان اثبات كند كه اینها همه یك "دعوای خانوادگی" درون نظام اسلامی هستند و كسی حق دخالت ندارد. كودتاچیان بارها تلاش كردند با اعتراف گیری، تهدید موسوی و كروبی و پیشنهاد معامله های پشت پرده، این ادعای مقام رهبری را به اثبات برسانند كه توجه جهانیان از جنبش حق طلبانه مردم ایران، معطوف شود به همان دعوای درونی و خانوادگی و نه به عنوان یك جنبش سراسری. اما به لطف تلاش و صبوری مردم و پایداری آقایان موسوی و كروبی، این نتیجه حاصل نشد و حكومت برای درست كردن مسئله، صورت مسئله را پاك كرد! یعنی آقایان موسوی و كروبی و صدها تن از شخصیتهای سیاسی را عملا" از خانواده نظام راند تا بعد بتواند به عنوان معارض با آنها برخورد كند. اما كیست كه نداند برای یك حكومت یكدست، كه می خواهد ادای دموكراسی هم در آورد، هیچ چیز به اندازه داشتن یك اپوزیسیون ضعیف و قابل كنترل و گوش به فرمان حیاتی نیست. اپوزیسیونی كه وزن آن در حد یك فراكسیون كم تعداد در پارلمان باشد و هر از گاهی ساز مخالف بزند و به وقتش، به فرمان رهبر اركستر پایبند بماند.
آنها برای انكار چیزی به نام جنبش سبز به ساختن یك اپوزیسون ضعیف در مقابل دولت منتخب رهبری اندیشیده اند تا با "خانگی كردن دعواها" و كشیدن تمركز مردم به دعواهای ساختگی بین مجلس و دولت، اینگونه القاء كنند كه درون نظام اسلامی، امكان نقد و اعتراض هست اما زیر چتر رهبری داهیانه آقای خامنه ای، امكان فروخواباندن همه این دعواهای خانوادگی به وقت لزوم میسر خواهد بود. نقشه ای كه بعد از انتخابات و سركوب آقایان كروبی و موسوی و ملت معترض، به مرحله مورد نظر رهبری نرسید و دعوای خانوادگی درون نظام، كشته ها داد و شرح جنایات این دعوای خانوادگی، از پرده راز بیرون افتاد.
اكنون لازم است خانواده نظام جمهوری اسلامی، اپوزیسیون ضعیف شده و گوش به فرمانی را خلق كند كه نقش رقابت و نقد و اعتراض را به خوبی بازی كنند و سرریز اعتراضهای اجتماعی را به عنوان یك سوپاپ اطمینان خارج نمایند و البته در وقتش، با پذیرفتن نظر "مقام عظمای ولایت"، پرده آخر را ایفا نماید:"ما همه سرباز توییم خامنه ای! گوش به فرمان توییم خامنه ای!"
این بازی، هم می تواند شور اعتراضی مردم را نمایندگی كند و در آنها امید واهی به تغییر در درون نظام را "هدایت" سازد و هم نگذارد شعله های اعتراضات، از یك حد و اندازه ای بالاتر برود. در عین حال بازی دیدنی و جذابی هم باشد و ذهن و تمركز جامعه را معطوف خود كند. بردن دعوا به درون خانواده نظام و ترتیب دادن یك بازی خانگی، به گونه ای كه دو تیم از معتمدان و دل سپردگان رهبری نظام باشند و در عین حال كه می توانند با جدیت با همدیگر مبارزه كنند، اما به وقتش فتیله دعواها را پایین بكشند و به فرمان رهبری گوش بسپارند كه "فصل الخطاب" خواهد بود. یك بازی خانگی میان جناح هایی كاملا" خودی، طرف هایی كاملا" قابل كنترل ولی با جدیت و تلاش مضاعف!
افرادی مثل "علی مطهری"، "احمد توكلی"، "الیاس نادران" و "علی لاریجانی" كه همگی از وفاداران رهبری هستند، و این روزها هر كدام به دولت همسوی با خود حمله ور شده اند و به مخالفت با احمدی نژاد می پردازند یا در حال بازی در نمایشی هستند كه هدفش "خانگی كردن دعواهای حكومتی" است و یا به موقع، ناگزیر از سكوتی مرگبار و تبعیت بی چون و چرا از رهبری خواهند شد. وگرنه كیست كه نداند این افراد بی اذن و اجازه از سوی مقام رهبری، جرأت ندارند در چشمان دولت منتخب آقای خامنه ای انگشت كنند و هر روز این دولت را به اتهامی مورد حمله قرار دهند؟ آیا افشاگری از فساد مالی رحیمی، معاون احمدی نژاد بدون هماهنگی با مقام رهبری ممكن است؟ آیا مجلس فرمایشی هشتم و رئیس وابسته آن آقای علی لاریجانی، جرأت دارند با طرح هدفمند سازی یارانه ها كه حیثیتی ترین طرح دولت احمدی نژاد است (دولتی كه با دخالت مستقیم رهبر تشكیل شده) مخالفت كنند؟ و آیا این مخالفتها و افشاگری ها، اصیل و واقعی هستند؟ و آیا تا رسیدن به نتیجه، مثلا" استیضاح و بركناری دولت منتخب رهبری و یا سئوال از خود رهبری و به چالش كشیدن شخص آقای خامنه ای دنبال خواهند شد؟ بعید است!
به زودی خردادماه و سالروز كودتای انتخاباتی 22 خرداد فرا می رسد. در این مدت، حكومت توانسته با "تلاش مضاعف"، سران جنبش را عملا" خانه نشین كند. دانشگاهها و خیابانها را سركوب نماید و نیروهای مؤثر را خاموش و بی اثر و یا زندانی و یا مرعوب سازد. اما این همه برای حكومتی كه سال نو را سال "تلاش مضاعف" نام گذاری كرده، هنوز كافی نیستند. آنها از حالا برای سالروز خیانت بزرگ به رأی مردم در خردادماه، چندین بازی زیركانه و جنگهای روانی دیگری را هم تدارك دیده اند كه این روزها دارد پرده هایی از آن اجرا می شود و بعید نیست اگر در هدفی كه دارند، ولو برای مدتی، موفق هم بشوند.
حال سئوال این است: ما چه باید بكنیم؟ در حالی كه حكومت با هوشمندی در حال تثبیت موقعیت متزلزل خویش است، "نهایت اكسیون سیاسی" در جنبش سبز، دید و بازدیدهای خانگی با یكدیگر و گرفتن عكسهای یادگاری است. تردید نكنیم اگر جنبش سبز ابتكار عمل را بیش از این از دست بدهد، سمت و سوی اعتراضات به انحراف كشیده می شوند و دیری نمی گذرد كه قهرمانان حركتهای اعتراضی، آدمهای وابسته ای مثل مطهری و لاریجانی و توكلی خواهند بود كه در وقت لازم، به دامان رهبری پناه می برند و طبیعتا" اعتراضات واقعی مردم را به اندازه موسوی و كروبی نمایندگی نخواهند كرد. آنچه بعد از این روی خواهد داد، دلمردگی بیشتر مردمی و فروخوابیدن حس حق طلبی ملی ماست. هرچند حكومت هم از این ترفندها طرفی نخواهد بست.
باری! در شرایطی كه نظام ولایت یك فقیه بر یك ملت، عملا" روح ملی را در ما كشته است، ما نیازمند ترمیم روح ملی خود هستیم. ملت واحدی كه برای نجات یك سرزمین واحد، یك تاریخ و یك گذشته واحد، باید روزی تبدیل به ملتی یكپارچه و واحد شود و دست به اقدامی واحد بزند.
بر گرفته از وبلاگ : بابک داد
